برخلاف برخی از ترموپلاستیک های رایج، رزین پی وی سی نقطه ذوب مجزا و مشخصی ندارد. اصطلاح "نقطه ذوب پی وی سی" به طور کلی به محدوده دمایی اطلاق می شود که در آن مواد با گرم شدن شروع به نرم شدن، ذوب شدن و جریان می کنند. به طور معمول، دمای ذوب رزین PVC بین 160 درجه تا 210 درجه کاهش می یابد، اگرچه محدوده خاص به عواملی مانند وزن مولکولی، درجه پلیمریزاسیون، مورفولوژی ذرات و فرآیندهای تولید بستگی دارد. پی وی سی در دمای ثابت به طور ناگهانی از جامد به مایع تبدیل نمی شود. در عوض، با افزایش دما، به تدریج نرم شده و ذوب می شود. در نتیجه، پردازش عملی نیاز به یک ارزیابی جامع دارد که پایداری حرارتی ماده را با دمای پردازش متعادل کند.
پایداری حرارتی یک عامل حیاتی است که بر فرآیند مذاب رزین PVC تأثیر می گذارد. وجود اتم‌های کلر در ساختار مولکولی PVC باعث می‌شود که مواد در دماهای بالا مستعد کلر زدایی شوند که منجر به تغییر رنگ و کاهش خواص مواد می‌شود. دمای بیش از حد گرمایش یا قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گرما می تواند باعث تجزیه حرارتی قابل توجهی شود. بنابراین، دمای پردازش را نمی توان تنها بر اساس "نقطه ذوب" اسمی تعیین کرد. در تولید صنعتی، مواد افزودنی مانند تثبیت کننده های حرارتی، نرم کننده ها و روان کننده ها معمولاً برای بهبود عملکرد پردازش استفاده می شوند که رزین را قادر می سازد تا به حالت جریان مطلوب برسد و در عین حال تجزیه حرارتی را به حداقل برساند. از آنجایی که دمای مناسب پردازش بسته به نوع رزین و فرمولاسیون متفاوت است، پارامترهایی مانند دما و زمان ماندگاری باید بر اساس فرمول خاص در طی فرآیندهایی مانند اکستروژن، قالب‌گیری تزریقی و کلندرینگ تنظیم شوند.
ویژگی های ذوب رزین PVC به طور مستقیم بر کیفیت محصول تأثیر می گذارد. دمای ناکافی پردازش مانع از پلاستیک سازی کافی می شود و در نتیجه جریان مذاب ضعیف و مشکلات احتمالی در محصول نهایی مانند سطوح ناهموار، پلاستیک سازی ناسازگار یا خواص مکانیکی ناپایدار ایجاد می شود. برعکس، دمای بیش از حد بالا تجزیه حرارتی را تسریع می‌کند و باعث تغییر رنگ، تشکیل حباب و بدتر شدن خواص مکانیکی می‌شود. بنابراین، اولویت در پردازش PVC، حفظ محدوده دمایی مناسب برای پلاستیک سازی است نه صرفاً هدف گذاری برای دمای ذوب بالا. در تولید واقعی، تنظیمات باید بر اساس درجه رزین، فرمولاسیون، طراحی تجهیزات و سرعت پردازش انجام شود تا از پلاستیک سازی موثر و در عین حال به حداقل رساندن تخریب حرارتی اطمینان حاصل شود.
